Przyjmijmy, że w trakcie jednego z wdrożeń systemu VERTO zidentyfikowano proces opatrzony nazwą „Planowanie prezentacji produktu”. W karcie opisu procesu znalazły się następujące informacje:

  • Wejście:
    • Wskazana osoba kontaktowa od klienta (dla prezentacji zewnętrznych) lub osoba/osoby z wewnątrz firmy
  • Przebieg:
    • Zaplanowanie spotkania z określeniem tematu, czasu rozpoczęcia, czasu zakończenia, uczestników z firmy oraz uczestnika spoza firmy w zależności czy prezentacja jest wewnętrzna, czy zewnętrzna.
    • Opcjonalna rezerwacja zasobów w postaci sali prezentacyjnej oraz/lub rzutnika.
  • Wyjście:
    • Zadania dla operatorów
    • Rezerwacje zasobów

Plan wdrożenia zakładał obsługę tego procesu poprzez mechanizm aktywności operatorów, połączony z użyciem rezerwacji zasobów oraz kalendarzy operatorów. W trakcie symulacji okazało się, że realizacja ww. założeń wymaga wykonania stosunkowo wielu czynności, w trakcie których łatwo o pomyłki. Łącząc te wnioski z faktem, że proces ten zaliczono do zbioru procesów głównych, podjęto decyzję o konieczności usprawnienia obsługi systemu w tym zakresie. Wstępnie rozważano użycie mechanizmów Workflow, lecz ze względu na fakt, iż proces jest jednoetapowy i obsługiwany przez jednego operatora zdecydowano jednak o użyciu mechanizmów DISEN’a poprzez stworzenie odpowiedniego skryptu klienckiego. Skrypt ten:

Posiada jeden parametr wejściowy:

Oraz treść jak poniżej:

W skrypcie użyto także wywołania innego skryptu, który służy do rezerwacji zasobów:

W efekcie, wywołanie skryptu skutkuje pokazaniem okna:

Po wypełnieniu danych i akceptacji w systemie pojawia się aktywność:

   

Prezentowana postać skryptu jest postacią początkową. W trakcie późniejszych prac rozszerzono skrypt o wypełnienie wartości wybranych cech oraz o powiadamianie uczestników za pomocą email’i.